September lalu, Canselor Jerman Angela Merkel dan Presiden Perancis Nicolas Sarkozy menulis surat kepada Setiausaha Agung PBB Ban Ki-moon mengatakan: “Kita harus memanfaatkan momentum yang dihasilkan di Copenhagen untuk membuat kemajuan lebih lanjut menuju pembentukan Pertubuhan Alam Sekitar Dunia (WEO).”

Namun ‘momentum’ itu sebenarnya terhenti di Copenhagen kerana tidak semua negara memiliki keutamaan yang sama. Sukar bagi negara-negara yang dibelenggu kemiskinan mempedulikan ‘leteran Hijau’ daripada Eropah. Sebelum mencadangkan sebuah lagi badan birokrasi antarabangsa, para penyokong WEO harus melihat prestasi badan-badan antarabangsa yang sedia wujud saat ini dan menyedari bahawa keutamaan yang berbeza-beza antara negara-negara bererti pertubuhan global seperti itu tidak akan berjaya.

Program Alam Sekitar PBB (UNEP) ditubuhkan untuk menjadi “agensi kesedaran alam sekitar PBB” selepas persidangan pertama PBB mengenai Alam Sekitar Manusia di Stockholm pada tahun 1972, untuk mewarwarkan masalah yang wujud dan sebagai mekanisme penyelaras dasar pada peringkat global, serantau dan di dalam PBB sendiri.

Tetapi UNEP adalah sebuah agensi yang lemah, dengan kakitangan dan sumber kewangan yang kecil – hanya lebih sedikit daripada US$270 juta pada 2006-2007. Itu mungkin kedengaran seperti jumlah yang besar tetapi bagi sebuah agensi PBB jumlah itu adalah kecil. Sebagai bandingan, Pertubuhan Makanan dan Pertanian PBB (UNFAO) mempunyai dana sekitar US$900 juta setahun dan Program Pembangunan PBB (UNDP) pula sekitar US$5 bilion.

Kelemahan UNEP bukanlah sesuatu yang tidak disengajakan: Tidak ada Negara yang mahu sebuah badan antarabangsa mempunyai autonomi untuk campur tangan dalam isu-isu nasional yang sensitif dari segi politiknya. Sebahagian besar tentangan itu datang dari negara-negara membangun, bermula sejak mesyuarat di Stockholm pada tahun 1972 lagi. Negara-negara itu kemudiannya menuntut agar Persidangan Bumi (Earth Summit) pada tahun 1992 beralih fokus daripada isu persekitaran kepada “pembangunan lestari”(sustainable development) – sebuah konsep yang meliputi pertumbuhan ekonomi

Negara-negara kaya kerap mahu membina Perjanjian Multilateral Alam Sekitar. Lebih dari 700 perjanjian telah pun wujud saat ini. Perjanjian-perjanjian ini menyusahkan Negara membangun kerana ia menambah beban ekonomi di negara-negara membangun walaupun mereka telah mengatakan dengan jelas bahawa mereka ingin memberi lebih penekanan pada pembangunan sosial dan ekonomi.

Pertubuhan Persekitaran Dunia (WEO) dikatakan akan dimodelkan seperti Pertubuhan Kesihatan Dunia (WHO), dan berperanan untuk menyelaras pembiayaan, penyelidikan, teknologi baru dan tindakan kerajaan. Namun Amerika Syarikat, Russia, India dan China telah mengumumkan bahawa mereka tidak akan menyertai pertubuhan baru ini.

Memang benar bahawa sebahagian besar negara-negara membangun turut serta dalam gerabak Copenhagen kerana mereka mengetahui bahawaia boleh memberikan mereka lebih banyak bantuan asing dan pemindahan teknologi, tanpa memerlukan pengurangan emisi karbon. Copenhagen member mereka peluang untuk meraih banyak keuntungan tanpa rugi apa-apa. Tetapi bagi Negara-negara yang baru sahaja, atau dalam proses, menyelesaikan masalah kemiskinan rakyatnya, seperti China dan India, situasi mereka sangat berbeza. Mereka dituntut untuk memotong emisi karbon dengan banyak, maka mereka menolak perjanjian yang cuba dibentuk di Copenhagen.

Selepas persidangan di Copenhagen, Menteri Perubahan Iklim Britain Ed Miliband mengecam “tentangan tidak wajar daripada sebilangan kecil negara membangun, termasuk China, yang tidak menginginkan perjanjian”. Tetapi bilangan Negara yang membantah akan bertambah besar apabila negara-negara membangun lain Berjaya dalam membangunkan ekonomi  mereka seperti yang dicapai oleh China dan India. Hakikatnya, pembangunan ekonomi yang mampan ialah satu-satunya strategi terbaik dalam menghadapi ancaman iklim masa kini dan masa hadapan.

Jika WEO diwujudkan, bilangan negara yang tidak mahu bekerjasama hanya akan akan bertambah. Sebagai contoh, walaupun negara-negara Amerika Selatan mahukan kredit untuk pemuliharaan hutan di bawah perjanjian iklim, mereka selalu menolak tuntutan dari negara-negara maju untuk menandatangani perjanjian global menentang penebangan hutan. Yang pasti, ada terlalu banyak bentuk masalah alam sekitar. Maka jika diwujudkan sebuah diktat global sudah pasti akan wujud pelbagai pengecualian dan pertikaian, terutamanya apabila membabitkan negara-negara miskin yang sangat perlukan pertumbuhan ekonomi.

Ada juga kebaikan semua masalah ini. Tidak ada sebab kenapa negara-negara kaya harus mempunyai hak ke atas hutan hujan Amazon atau terumbu karang lautan Pasifik. Gordon Brown ada  berkata: “Jangan lagi kita menghadapi kebuntuan yang akan menghalang kemajuan perbincangan mengenai hal ini”. Tetapi apa yang Brown anggap sebagai penghalang kemajuan sebenarnya ialah hak kedaulatan negara-negara lain untuk menentukan nasib mereka sendiri dalam kawasan mereka.

Apa yang jelas ialah tidak mungkin akan ada badan global yang boleh mengatasi masalah yang kini menghantui badan antarabangsa lain, iaitu bantahan politik terhadap usaha-usaha peringkat atasan untuk memaksa Negara lain menerima satu acuan penyelesaian yang seragam terhadap masalah yang kompleks. Seperti kata-kata wakil amerika Syarikat ke Copenhagen Jonathan Pershing: “PBB gagal menguruskan persidangan dengan baik,” tambahnya lagi secara berdiplomatik, “Saya tidak pasti jika PBB akan boleh menguruskan pembiayaan jangka pendek  dengan baik.”

Kegagalan Copenhagen menunjukkan bahawa negara-negara kaya perlu menghormati keperluan negara-negara miskin untuk membangunkan ekonomi mereka  jika mereka inginkan kerjasama untuk dunia yang lebih hijau. Negara kaya harus mengubah sikap dan memperkenalkan dasar-dasar yang positif untuk pertumbuhan ekonomi sedunia dan juga menggalakkan adaptasi terhadap perubahan iklim.

Caroline Boin, penulis tamu bagi AkademiMerdeka.org, adalah Pengarah Projek di International Policy Network, London.

ClimateGate- Adakah sesetengah pengkaji iklim cuba menyembunyikan sesuatu? terbitan Atlas Global Initiative. Dr. Patrick Michaels, Pengkaji Iklim dan Felo Kanan Cato Institute membicarakan mengenai pendedahan mengenai konspirasi oleh penyelidik di Climatic Research Unit, University of East Anglia. .

Beberapa akhbar lain juga mempunyai iklan yang bernada sama. Semua ini disebabkan pada bulan Disember nanti akan diadakan Sidang Kemuncak PBB mengenai Alam Sekitar di Copenhagen. NGO-NGO ini telah memulakan kempen mereka sebagai persediaan untuk persidangan itu.

Jika dipandang sekali imbas, usaha menjaga alam sekitar yang mereka jalankan kelihatan baik. Tetapi sebenarnya ia penuh dengan perangkap yang akan menyusahkan negara membangun seperti Malaysia.

Sebagai contoh, lihat sahaja Akta Kebersihan dan Sekuriti Tenaga Waxman-Markey yang dalam proses untuk digazetkan di Amerika. Akta ini memperkenalkan kuota emisi karbon di Amerika. Sebahagian daripada kuota ini boleh dijual-beli.

Akta tersebut didakwa akan memberi insentif agar teknologi baru dicipta untuk memperbaiki efisiensi penggunaan tenaga dan menurunkan kadar pengeluaran gas karbon dioksida yang dikatakan membahayakan alam sekitar.

Walaupun pada permulaan Akta Waxman-Markey ini mungkin hanya terpakai di Amerika, telah ada tanda-tanda awal bahawa ia akan dijadikan helah untuk mencipta sekatan perdangan yang akhirnya menindas negara membangun.

Contohnya telah ada ahli politik Amerika yang berkata bahawa kadar konsumsi yang tinggi di Amerika menyebabkan industri pembuatan barangan eksport di negara-negara membangun menjadi lebih aktif. Oleh kerana kilang-kilang di negara-negara membangun mungkin mempunyai piawaian alam sekitar yang lebih rendah, maka untuk mengurangkan kesan buruk terhadap alam sekitar Amerika perlu mengenakan cukai import terhadap barangan tersebut.

Dalam kata lain, kesan langsung daripada akta yang kononnya bertujuan melindungi alam sekitar ini ialah barangan import daripada negara-negara membangun akan dikenakan duti yang lebih tinggi. Peningkatan kos perdagangan antarabangsa akan menurunkan kadar eksport daripada negara-negara membangun ke Amerika. Akhirnya ekonomi negara membangun seperti kita juga yang menjadi mangsa!

Mungkin setelah menyedari bahawa kempen alam sekitar di negara-negara Barat kerap kali dijadikan topeng kepada sekatan perdagangan yang menzalimi negara membangun, maka Jairam Ramesh, Menteri Alam Sekitar India, berkata bahawa beliau tidak akan menandatangani apa-apa perjanjian di sidang kemuncak Copenhagen sekiranya ia memaksa negara membangun menghadkan emisi karbon.

Mujurlah masih ada pemimpin negara dunia ketiga yang berani dalam menangani isu ini. Beliau menyedari hipokrasi negara-negara Barat yang telah sekian lama cuba menghalang kebangkitan dunia ketiga. Malaysia perlu mencontohi sikap India dalam hal ini.

Jangan kita terperangkap dengan kata-kata manis aktivis alam sekitar yang hanya mengikut telunjuk negara-negara Barat, dan mengenepikan kepentingan pembangunan negara kita sendiri serta fakta sains mengenai perubahan iklim dunia.

Deepak Lal, seorang cendiakawan tersohor dan profesor dalam bidang pembangunan antarabangsa di Universiti California, berkata negara-negara Barat sering menggunakan alasan alam sekitar untuk menghalang dunia ketiga daripada menyaingi pembangunan mereka.

Menurut Professor Lal, tidak mungkin dunia ketiga boleh maju jika kita dipaksa bergantung kepada sumber tenaga “hijau” sahaja. Usaha negara Barat mahu menghadkan kadar emisi karbon akan membantutkan proses industrialisasi dunia ketiga dan akhirnya kita juga yang akan ketinggalan dan terus miskin.

Negara-negara maju memang boleh bercakap berdegar-degar mengenai perlunya pelbagai peraturan untuk menghadkan emisi karbon. Dengan pendapatan per kapita tinggi hasil daripada industrialisasi pesat yang telah mereka lalui, mereka mampu untuk hidup mewah.

Tetapi kini mereka mahu menghalang kita daripada mengecapi nikmat pembangunan dan industrialisasi yang sama. Bertopengkan kempen penjagaan alam sekitar, mereka seolah-olah mahu kita tinggal dalam hutan belantara demi memastikan dunia terus “hijau”.

Biasanya aktivis alam sekitar mahu kita percaya bahawa penyebab utama perubahan iklim global ialah emisi karbon daripada pelbagai aktiviti manusia termasuklah industri pembuatan dan perkilangan. Tetapi teori ini semakin dipersoalkan oleh pakar-pakar klimatologi.

Profesor Henrik Svensmark, pengarah Pusat Kajian Iklim dan Matahari di Institut Angkasa Denmark, serta beberapa orang pakar lain telah menulis panjang lebar mengenai hasil kajian mereka dalam bidang kosmoklimatologi. Mereka mendapati bahawa iklim dunia tidak begitu banyak dipengaruhi oleh emisi karbon.

Faktor lebih penting ialah struktur awan yang mengawal jumlah tenaga cahaya matahari yang sampai ke permukaan bumi. Interaksi antara tenaga cahaya matahari, wap air, angin solar, aktiviti di permukaan matahari, dan beberapa faktor lain yang sebenarnya menentukan sama ada iklim muka bumi berubah atau tidak. Emisi karbon yang terhasil daripada aktiviti manusia memainkan peranan yang kecil sahaja.

Perbincangan mengenai isu saintifik ini agak teknikal dan saya tidak berhajat untuk mengulas terlalu mendalam. Mesej utama saya ialah ada teori iklim lain yang sedang dibicarakan oleh pakar-pakar iklim sedunia. Teori ini menghujahkan bahawa emisi karbon daripada aktiviti manusia bukanlah penyebab utama perubahan iklim.

Maka apabila aktiviti manusia bukan penyebab utama perubahan iklim, kita perlu berhati-hati apabila berhadapan dengan aktivis alam sekitar Barat yang mahu menghalang negara kita daripada mencapai tahap industrialisasi dan kemajuan yang menyaingi mereka.

Sidang kemuncak Copenhagen hanya beberapa bulan sahaja lagi. Sudah pasti NGO alam sekitar, Amerika dan Eropah akan menggesa kerajaan kita menyokong perjanjian di sana nanti untuk menghadkan emisi karbon.

Jangan kita terperangkap dengan hipokrasi aktivis alam sekitar dan negara Barat yang mahu memperkenalkan pelbagai peraturan untuk menyekat industrialisasi dan menurunkan kadar perdagangan antarabangsa. Semua itu hanya akan merosakkan kepentingan pembangunan negara kita sendiri.